หลังๆ มานี่ห่างจากการเขียนบลอกไปนานนนนนนนนนนนนนนนนนนน มาก...
เนื่องจาก มันมีประเด็น...
มีเรื่องให้คิดเยอะ มีงานเข้า ช่วงเทศกาล และอะไรทั้งหลายแหล่ที่โหมกระำหน่ำราวกับพายุลูกเห็บโซนเอเซีย-แปซิฟิก แต่ทั้งหลายแหล่จะขอสรุปเป็นเรื่องที่กลุ้มที่สุดคือเรื่องเดียว
เรื่องของเรื่องก็คือ...
ยามที่เราเป็นเด็ก... เราคิดว่าการที่เราทำอะไรสักอย่างให้มันได้มันดีมันเด่น... มันเป็นอะไรที่ยอดมาก และเมื่อเราโตมาเราก็มีเรื่องเด่นกะเค้าบ้างเหมือนกันคือ เขียนโปรแกรม (Programming)
... ซึ่งมันเป็นสิ่งสุดยอดของสุดยอดแล้วที่เราทำได้ดีมากๆ (ถึงไม่มากเท่าคนที่เก่งที่สุด) ...และยังทำให้เรารู้สึกดีในชีวิตมากด้วย ...(ขนาดที่ว่าเมื่อมือจดคีย์บอร์ด อะดีนาลีนจะแผ่ซ่านออกมาจากสมองส่วนกลางเลยทีเดียว)
แต่มาถึงวันนี้... มันชักจะไม่ดีแล้วสิ...
อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ว่าเมื่อเราก้าวเดินในฐานะคนทำงานสิ่งที่เราต้องการที่สุดคือการก้าวไปข้างหน้า (หรือเรียกสั้นๆ ว่าก้าวหน้า) ซึ่งถ้าเป็นในสายงานก็คือการได้เลื่อนจาก ... โปรแกรมเมอร์ เป็น ซิสเต็มอะนาลิซ และก็เป็น โปรเจคแมแนเจ้อ และอาจจะจบด้วย ไอทีแมแนเจ้อ (และ อาจจะได้เป็นเอ็มดี หรือ ซีอีโอถ้าเก๋าพอ)
ซึ่งไอ้ลำดับบนๆ ทั้งหลายทั้งปวงนี้...มันไม่ค่อยได้ใช้สกิลที่เราเก่งๆ สักเท่าไร แต่จะไปเน้นเก่งแบบเป็ดซะมากกว่า
บอกตามตรงว่าเสียดาย...
เพราะมันไม่ใช้แค่สิ่งที่เราทำได้ดี แต่มันคืองานที่เรารัก...
ถึงแม้จะเบื่อเป็นพักๆ ถึงแม้จะเหนื่อยๆ เนือยๆ บ้าง...
แต่ก็เป็นสิ่งนึงที่ชอบทำและรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้ทำ
แม้ว่าตอนนี้หน้าที่การงานจะมาถึงจุดที่แม้แต่ตัวเองยังบอกได้ว่า...ต้องก้าวต่อไป...
แต่มันก็ยากจะทำใจจริงๆ แฮะ
ใจนึงก็ยังอยากจะเขียนโปรแกรมอยู่ ใจนึงก็รู้ว่าต้องเลิกทำทุกอย่างเองได้แล้ว...
เฮ้อ ~~ กลุ้ม
#1 By ·´¯`·۞.>>--» ll ค่ นี้ ก้ อ สุ ข จั ย เ กิ u w อ.●•♪ L ด : ฮิ ป อ า $ ม ณ์ ll ด ก °º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø ● εїз on 2009-04-29 12:49